การแต่งงานของชาวชนบทจีนมุสลิม

 

การแต่งงานของชาวชนบทจีนมุสลิม  

บ้านต๋าแปะยี เมืองโอ่วซาง มณฑลยูนาน ประเทศจีน 

ในวันแต่งงานมีการเลี้ยงโต๊ะจีน (ที่เป็นโต๊ะจีนจริง ๆ เพราะว่าเลี้ยงโดยชาวจีน ที่ประเทศจีน) เลี้ยงตั้งแต่บ่ายโมงโดยประมาณเป็นต้นไป ชุดแรกจะเป็นชุดของพวกผู้ชายที่เตรียมตัวไปละหมาด ที่นี่จะละหมาดบ่ายประมาณ 3 โมงของเมืองจีน ราวบ่าย 2 ของประเทศไทย ชุดแรกกินโต๊ะจีนแล้วก็ไปละหมาด 

กินเลี้ยง

 

กินเลี้ยง จะเห็นธรรมเนียมหรือประเพณีปฏิบัติก็ไม่ทราบ แต่ละโต๊ะจะมีหญิงสาวเป็นผู้บริการในการตักอาหาร,กับข้าวทุกชนิดให้ โดยที่แขกจะนั่งเพียง 3 ด้านของโต๊ะอาหาร และจะคีบแต่ผักไม่เห็นมีใครคีบเนื้อหรือไก่เลย 

กินเลี้ยง 

กินเลี้ยง 

ชุดที่ 2 จะเป็นชุดผู้หญิงจะมากินโต๊ะจีน เจ้าภาพจะมีการเคลียร์โต๊ะใหม่ พร้อมเสริฟอาหารชุดใหม่กับแขกชุดต่อไป เนื่องจากสถานที่ไม่อำนวย ตั้งโต๊ะได้เพียง 20 โต๊ะ ในงานนี้ต๋าโกกะว่าจะเลี้ยง 300 โต๊ะ ปาเข้าไป 300 โต๊ะกว่า 

ขณะที่มีการเปลี่ยนชุดแขกจากชุดหนึ่งมาเป็นชุด 2 เจ้าบ่าวนำเจ้าสาวเข้าบ้านทางประตูใหญ่นำเข้าห้องหอ 

บ่าวสาวเข้าบ้าน 

บ่าวสาวเข้าบ้าน 

บ่าวสาวเข้าบ้าน 

พร้อมด้วยขบวนที่มาพร้อมบ่าวสาว 

บ่าวสาวเข้าบ้าน 

บ่าวสาวเข้าบ้าน 

ต่างแยกย้ายกันนั่งโต๊ะที่เตรียมไว้ 

บ่าวสาวเข้าบ้าน 

เจ้าสาว 

 เจ้าสาวพร้อมญาติผู้ใหญ่ฝ่ายหญิงเข้ามารอที่ห้องหอ ขณะที่เจ้าบ่าวและบ้านเจ้าบ่าวออกมาต้อนรับขับสู้แขกที่ได้เชญมาตั้งแต่บ่ายจนกระทั่งประมาณ 5 โมงเย็น ขั้นตอนกินเลี้ยงนี้เป็นขั้นตอนก่อนทำพิธีนีกะห์(แต่งงาน) 

มาดูบรรยากาศกันครับ กินเลี้ยง กินเลี้ยงและก็กินเลี้ยง ครับผม กินเลี้ยง

กินเลี้ยง 

กินเลี้ยง 

 กินเลี้ยง 

 กินเลี้ยง

กินเลี้ยง 

นี่ขนาดนำภาพเพียงเล็กน้อยมาให้ชมนะครับ 

ต่อไปมาดูกันดีกว่าเขาเลี้ยงอะไรกันบ้าง 

อาหาร 

อาหาร 

อาหารที่ขาดไม่ได้ในทุกงานที่พบได้แก่……ไข่เค็ม 

ครูเงาะพยายามสอบถามต๋าโกแล้วไม่ได้เรื่อง เพราะครูเงาะพูดภาษาจีนไม่ได้ ได้แบบงูงูปลาปลา ให้คุณฟางมาช่วยแปลให้ก็ไม่เห็นจะว่างเลยเวลามาเมืองจีน….รอไปก่อนนะครับผู้ชม…หรือท่านทราบ บอกผมด้วย 

กินเลี้ยง 

กินเลี้ยง 

แขกคนไทยที่ไปจะไม่ยอมให้สาว ๆ มาประจำที่เลยครับท่าน..ของช่วยหน่อยนะสาว….ไปไกล ๆ หน่อย 

ฉันจะกินของฉันเอง…อย่ามายุ่งกับฉัน 

เมื่อละหมาดอีซาเสร็จ จะเริ่มพิธีนีกะห์(แต่งงาน)ที่บ้านหน้าห้องหอ  ที่เมืองจีนเขาแต่งกันตอนกลางคืน นะจะบอกให้ มาดูกันให้เห็นกับตา 

พิธีแต่งงาน 

พิธีแต่งงาน 

จะมีนักเรียนของโรงเรียนศาสนาต๋าแปะยีและญาติสนิทเท่านั้น 

หนิงจิง 

ซาบซึ้ง 

เริ่มด้วยการอ่านซูเราะห์(ภาษาจีนยูนานทับศัพท์ว่า “หนิงจีง”) จากนักเรียนตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง เสียงในการอ่านสดใส ไพเราะ คงเป็นนักอ่านนักการีที่ได้รับคัดเลือกได้รับหนึ่งแล้ว แต่ว่าการอ่านไม่สามารถอ่านได้จบ เพราะนักอ่านตัวเล็กเกิดซาบซึ้งในซูเราะห์ที่อ่าน เกิดอาการร้องไห้จนไม่สามารถอ่านต่อได้ 

อิหม่ามไคยิ่งทำพิธีนิกะห์ 

อิหม่ามจากสุเหร่าเมืองไคยิ่ง ซึ่งเป็นอาเขยของต๋าโก นับศักดิ์เป็นปู่ของเจ้าบ่าว ทำพิธีแต่งงานให้และกล่าวให้โอวาสคู่บ่าวสาว 

พิธีแต่งงาน 

พิธีแต่งงาน 

เจ้าบ่าวกล่าวยอมรับเจ้าสาวเป็นภรรยา 

พิธีแต่งงาน 

เจ้าสาวกล่าวยอมรับเป็นภรรยาของเจ้าบ่าว 

อิหม่ามต๋าแปะยี 

หลังจากนั้นอิหม่ามของสุเหร่าบ้านต๋าแปะยีกล่าวสรุป 

ครูใหญ่ต๋าแปะยี 

อามีน 

อามีน 

ครูใหญ่สุเหร่าบ้านต๋าแปะยีอ่านอัลกุรอ่านเป็นอันเสร็จพิธีการแต่งงาน 

พร้อมน้ำชา 

อาหารว่างเสริฟพร้อมน้ำชา 

เลี้ยงข้าวต้ม 

เลี้ยงข้าวต้ม 

เลี้ยงข้าวต้ม 

หน้าที่เจ้าบ่าวเสริฟชา 

หน้าที่หลักของเจ้าบ่าวจนกระทั่งเป็นสามีถูกต้องหลักการของศาสนา คือ การเสริฟน้ำชาให้แขก  ไม่ทราบว่าเจ้าบ่าวบ้านอื่น ๆ ของเมืองนี้เขาจะมีหน้าที่แบบนี้กันหรือเปล่า 

รุ่งเช้ามีการอ่านอัลกุรอ่านโดยอิหม่ามผู้ใหญ่และนักเรียนของสุเหร่าต๋าแปะยี และเลี้ยงข้าวให้กับผู้มาร่วมงาน 

เลี้ยงข้าวต้ม 

คุณฟาง ต๋าโก 

เลี้ยงข้าวต้ม 

เลี้ยงข้าวต้ม 

จะเห็นว่าการกินของที่นี่เขาจะให้ความสำคัญกันมาก ๆ ถ้าผู้ชมมีโอกาสมาเป็นเกียรติที่เมืองจีน พยายามติดยาระบายประเภท อีโน หรือยาช่วยระบายมาด้วยนะครับแล้วจะหาว่าครูเงาะไม่เตือน 

คารวะผู้ใหญ่ 

คารวะผู้ใหญ่ 

คารวะผู้ใหญ่ 

คู่สามีภรรยาใหม่สาวยกน้ำชาคารวะผู้ใหญ่ฝ่ายชาย เป็นอันเสร็จสิ้นกระบวนการ งานแต่งงานชาวจีนมุสลิมชนบท(บ้านนอกของเรานั่นแหละ) 

สุดท้ายเป็นการจัดการของชาวไทย ให้ถ่ายรูปหมู่กันระหว่างคู่สามี-ภรรยาใหม่ กับครอบครัวและญาตสนิท 

ถ่ายรูปหมู่ 

ของจบการายงานสาระคดีข่าวต่างประเทศ 

ณ หมู่บ้านต๋าแปะยี อำเภอโอ่วซาง จังหวัดหยิซี มณฑลยูนาน ประเทศจีน 

ครับผม ขอให้ผู้อ่านมีความสูขมาก ๆ ครับ  

credit  http://www.oknation.net/blog/my/2008/10/16/entry-1 

Advertisements

เกี่ยวกับ muslimlanna

คู่ต้อสู้ สิงโตพบเจอกับหมาบ้าตัวหนึ่ง มันรีบหลบหมาบ้าตัวนั้น ลูกสิงโตเห็นพ่อสิงโตทำเช่นนั้น มันรู้สึกผิดหวังในตัวพ่อสิงโตมาก “พ่อครับ พ่อกล้าต่อกรกับเสือและซีต้า แต่วันนี้พ่อกลับหลบหมาบ้าธรรมดาๆตัวหนึ่ง ผมละขายหน้าแทนพ่อจริงๆ” พ่อสิงโตจึงเอ่ยกับลูกว่า “ลูกเอ๋ย กัดกับหมาบ้าชนะมันน่าภูมิใจนักหรือ?” ลูกสิงโตส่ายหัว “หากโดนหมาบ้ากัดเสียหายไหม?” ลูกสิงโตพยักหน้า “ในเมื่อมันไม่คุ้มค่า เราจะเผชิญหน้ากับหมาบ้าให้เปลืองแรงเปลืองใจไปทำไมล่ะ?” อย่าเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือ ไม่ใช่ใครๆก็คู่ควรเป็นคู่ต้อสู้ของเรา ยิ้มแล้วเดินจากไป ดีกว่าปล่อยให้มันกัดเอา เพราะคนที่พร้อมจะกัดกับหมาบ้ามีอยู่ถมเถไป!
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ศิลปะ วัฒนธรรม ประเพณี, เรื่องราวน่ารู้ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s